Het voelt alsof ik nog maar net begonnen ben, maar sinds september is mijn leven compleet veranderd. De hogeschool betekent voor mij een nieuwe start, een plek waar ik eindelijk mijn eigen weg kan kiezen. Mijn studierichting –Media en Entertainment Business – voelde vanaf dag één alsof het voor mij gemaakt is. Toch heeft dit avontuur me al meer laten voelen dan ik ooit had verwacht: van opwinding en trots tot stress, onzekerheid en zelfs paniekaanvallen.
Verliefdheid op mijn studierichting
Toen ik in september de campus opstapte, voelde het alsof ik thuiskwam. De vakken spraken me meteen aan, en ik kon niet wachten om te leren, groeien en mezelf te ontwikkelen. Dit was mijn kans om eindelijk datgene te doen waar mijn hart ligt. Elke les gaf me meer bevestiging: dit is wie ik wil zijn. Ik zag een toekomst voor me waarin ik deze kennis zou gebruiken om echt iets te betekenen.
Maar wat ik niet had voorzien, was hoe zwaar deze start me zou vallen. De overgang van middelbare school naar hogeschool was veel groter dan ik had gedacht.
De druk begint te wegen
In de eerste weken zat ik vol energie en motivatie. Alles was nieuw en spannend: nieuwe mensen, nieuwe vakken en een totaal andere manier van leren. Maar na de herfstvakantie werd ik al snel geconfronteerd met de realiteit van het hogeschoolleven. Deadlines stapelen zich op en de hoeveelheid werk voelt overweldigend. De vrijheid waar ik zo naar uitkeek, blijkt ook een enorme verantwoordelijkheid.
Wat als ik het niet aankan? Wat als ik niet slim genoeg ben? Die gedachten zitten constant in mijn hoofd. Ik begon steeds vaker te twijfelen aan mezelf en mijn capaciteiten.
De eerste paniekaanval
Een paar weken geleden gebeurde iets waar ik totaal niet op was voorbereid. Ik zat midden in een aulales en het voelde alsof alles tegelijk op me afkwam. Mijn ademhaling versnelde, mijn hart begon te bonzen, en ik voelde me verstijfd van angst. Het was mijn allereerste paniekaanval, en het maakte me doodsbang.
Sindsdien voel ik soms een knoop in mijn maag als ik denk aan alles wat ik nog moet doen. Het lijkt alsof ik in een constante staat van alertheid leef, bang om de controle te verliezen.
Kleine stapjes om om te gaan met stress
Wat ik inmiddels aan het leren ben – en dat is echt nog een proces – is dat ik niet alles alleen hoef te doen. Het heeft geholpen om mijn zorgen te delen met mijn vrienden en medestudenten. Tot mijn verbazing bleek ik niet de enige te zijn die worstelt met stress en onzekerheid. Praten lucht enorm op.
Ook probeer ik bewust tijd voor mezelf te nemen, hoe druk ik het ook heb. Wandelen, een serie kijken of gewoon even niets doen helpt me om mijn hoofd leeg te maken. En hoewel het moeilijk is, probeer ik mezelf eraan te herinneren dat fouten maken oké is. Het is niet het einde van de wereld als iets niet perfect gaat.
Een stap in de juiste richting
Ondanks alles weet ik dat deze studierichting de juiste keuze is. Het voelt nog steeds als een plek waar ik hoor te zijn, zelfs als de weg ernaartoe soms zwaar is. Misschien zijn de obstakels die ik tegenkom juist belangrijk om te groeien, zowel als student als persoon.
Ik weet niet precies hoe de komende weken eruit zullen zien, maar ik probeer elke dag stapje voor stapje vooruit te gaan. Als je dit leest en je herkent jezelf hierin: weet dat je niet alleen bent. Samen komen we er wel.